Redirect Code

Page has moved

Redirector Code

دانشجویان رشته ادبیات عرب دانشگاه تهران ورودی 1387

اهداف نهضت عاشورا
نویسنده : خادم الرضا (علیه السلام) - ساعت ٩:۳٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٩ دی ۱۳۸٧
 

٣.امر به معروف و نهی از منکر

در قرآن کریم و روایات اسلامی در اهمیت این دو فریضه و نقش اصلاحی آنها و زیان ها و مفاسد ترک آن دو تکلیف بسیار سخن گفته شده است و به عنوان برترین فریضه به شمار آمده که فرایض و احکام الهی دیگر در سایه امر به معروف و نهی از منکر قوام استواری می یابد. در صدر اسلام علم به این تکلیف مهم از سوی مسلمانان واگذاشته شد و مردم به خاطر ترس یا طمع از تذکره های زبانی واقدام های عملی در این راه کوتاهی کردند و در نتیجه دین به ضعف گرایید و فاسقان مسلط شدند.

امام حسین (ع) در ضمن بیان انگیزه های قیام خویش به این عنصر مهم اشاره می فرماید آنجا که می گوید:"ارید ان آمر بالمعروف و انهی عن المنکر" یکی دیگر از درسهای نهفته در این سخن آن است که فریضه ی امر به معروف و نهی از منکر تنها در تذکراتی نسبت به بعضی از گناهان جزئی از سوی افراد عادی خلاصه نمی شود بلکه قیام بر ضد حکومت ستم و تلاش برای اصلاح ساختار سیاسی جامعه و تشکیل حکومتی بر اساس حق و قرآن نیز از مصادیق این امر است آنگونه که امام حسین (ع) حماسه عاشورایی خود را عبارت از همان دانست.

مرحله ی قبلی این فریضه آن است که انسان در درون دوستدار خوبی ها و معروفها باشد و از منکرات و مفاسد و گناهان بیزار باشد. این محیت و نفرت قلبی به زبان هم جاری می شود و در عمل هم تجلی می یابد. سالار شهیدان نسبت به مرحله قبلی چنین می فرماید:

هنگام وداع با قبر رسول خدا برای بیرون آمدن از مدینه   " اللهم و انی احب المعروف و اکره المنکر"

در یک مرحله جلوتر آن حضرت در بیان های صریح خویش یزید را مردی شراب خوار و فاسق و جنایتکار می داند و پیروان او را ملازمان شیطان و واگذارندگان طاعت خدا می شمارد و حکومت اموی را حرام کننده ی حلال و حلال کننده ی حرام معرفی می کند که بدعتها را زنده و سنتها را میرانده اند. با وجود این منکرات آشکار در سلطه حاکم شوریدن بر ضد او به عنوان نهی از منکر وظسفه است.

با این مبانی دینی است که امام بیعت با یزید را رد می کند و آن را مایه ی ننگ می داند و حماسه ی کربلا را پدید می آورد .

گر چه زبان های وابسته به خلافت حرکت مکتبی او را نوعی شورش و عصیان بر ضد خلیفه قلمداد کردند که مستحق سر کوبی بود ولی وارثان شهادت نباید پیام خون شهدای کربلا را از یاد ببرند. آنچه در زیارت نامه های امام حسین (ع) تاکید مکرر شده است که :«من شهادت می دهم که تم نماز و زکات را بر پا داشتی و امر به معروف و نهی از منکر کردی همه برای تبیین فلسفه ی قیام اوست تا رنگ مکتبی آن در هیاهوی تبلیغات دشمن گم و کمرنگ نشود. »

در زیارت نامه ی مخصوص آن حضرت است :"امرت بالمعروف و نهیت عن المنکر"

پیروان فرهنگ عاشورا با الهام از حماسه ی پیوسته نبض پر حرکت جامعه ی انقلابی اند و نسبت به جریان امور و وضعیت فرهنگی و سیاسی حساسیت نشان می دهند و با حضور دائم در میدان امر به معروف و نهی از منکر عرصه را بر فساد آفرینان تنگ می سازند چون می دانند که عقب نشینی و سکوت در ایت جبهه پیشروی و گستاخی دشمنان حق و فسادگران در جامعه را به دنبال دارد . تذکر لسانی حداقل عمل به تکلیف در این گونه شرایط است و اگر این فریضه ترک و فراموش شود حدود الهی تعطیل شده و احکام خدا مورد تحقیر و استهراء قرار خواهد گرفت.

امام حسین (ع) در مسیر راه کربلا در خطبیه ای با اشاره به شرایط پیش آمده و اینکه دنیا دگرگون شده و معروف رخت بر بسته و به حق عمل نمی شود و از باطل دوری جسته نمی شود.

شوق خود را به لقاء خدا و مرگ شرافتمندانه ابراز می کند و زندگی در کنار ستمگران را مایه ی نکبت می شمارد و چنین شرایطی را زمینه ای مساعد برای قیام می داند .

سکوت در برابر ظلم و بدعت و انحراف منکری بود که در ان عصر رواج داشت و مردم از ترس جان یا بیم خطر ها و ضررها یا به طمع دنیا و دریافت زر و سیم در مقابل آشکارترین منکرات که در بالاترین سطوح انجام می گرفت اعتراض نمی کرند . قیام کربلا راه انتقاد از حکومت جور و اعتراض علیه ستم و قیام بر ضد طاغوت را گشود و از ان پس بسیاری از خون شهدای کربلا الهام گرفتند و مبارزات خود را مبتنی و مستند به نهضت حسینی کردند


۴.ازبین بردن فساد و سلطه ی استبدادی بنی امیه

یکی از علل قیام سیدالشهدا (ع) فساد دودمان بنی امیه بود که حکومت اسلامی را در دست گرفته کینه های دیرین خود را بر ضد اسلام وپیامبر اعمال می کردند. فساد گسترده ی امویان را که از اسباب عمده ی نهضت حسینی و امتناع آن امام شهید از بیعت با یزید بود می توان چنین برشمرد:

  1. اسلام زدایی و تحریف معارف دین و بدعت گذاری
  2. ترویج فرهنگ جبر و سکوت و تسلیم
  3. غارت بیت المال و صرف آن در راه منافع و امیال شخصی
  4. فساد اخلاقو ترویج شراب و شهوت و قمار
  5. احیاء تعصب های قومی و ارزش های دوران جاهلی
  6. به کار گماردن عناصر نالایق و فاسد تنها به دلیل اموی بودن
  7. حیله گری و تزویر و تبلیغات دروغین
  8. کینه و عداوت آنان با آل علی (ع)
  9. محروم کردن شیعیان ائمه از مناصب سیاسی و حقوق اجتماعی و اقتصادی
  10. کشتار دسته جمعی مسلمانان و سرکوب آنان در شهرها
  11. دستگیری حبس و کشتن چهره های درخشان و انقلابی و آگاه مسلمان که هوادار اهل بیت بودند.

 

    امام حسین (ع) در سخنان متعددی فساد بنی امیه را مطرح فرموده است. از جمله در نطقی که پس از فرود آمدن در کربلا روی دگرگونی اوضاع و عمل نشدن به حق و نکوهیده ندانستن باطل تاکید کرده و فرمود:"الا ترون ان الحق لا یعمل به و ان الباطل لا یتناهی عنه..."

    اکنون که دیده هیچ نیند به غیر ظلم باید ز جان گذشت کزین زندگی چه سود؟

    وابستگان و پیروان یزید چه در فکر و چه در عمل چه در گذشته و چه در عصر حاضر همه ی هواداران یزید و عمل کننده گان در آن راه از دودمان یزید و آل یزید محسوب می شوند و مورد لعن خدا و نفرت مردمند. تعبیر آل یزید در برخی زیارت نامه ها هم آمده است همچون زیارت عاشورا ی غیر معروفه که می خوانیم :"اللهم العن یزید و آل یزید و بنی مروان جمیعا" و همان جاست که :روز عاشورا روزی است که خشم و لعنت الهی بر یزیدیان و آل زیاد و شمر و عمرسعد تجدید و نازل می شود :"هذا یوم تجدد فیه النقمه و تنزل فیه اللعنه علی اللعین یزید و علی آل یزید و علی آل زیاد و عمربن سعد و الشمر"

    بعلاوه همه ی کسانی که راضی به گفتار و رفتار یزید باشند و از اولین و آخرین هر کس که از آنان پیروی و تبعیت نموده و با آنان بیعت کرده باشد و آن گروه را مساعدت کرده یا رضایت داشته باشد مورد لعن قرار گرفته اند نیز همه ی آنان که ماجرای عاشورا را شنیده و به آن راضی شدند تا روز قیامت همه ی آل یزیدند و ملعون خدا و خلق

    "اللهم و العن کل من بلغه ذلک فرضی به من الاولین و الاخرین و الخلایق اجمعین الی یوم الدین"

    این لعن و نفرین ها نشان دهنده ی گستردگی جبهه ی یزیدیان است که همه ی زمان ها و مکان ها را فرا می گیرد و هر کس که حامی آن تفکر و مخالف و دشمن اهل بیت باشد و با داشتن ماهیتی یزیدی به قلع و قمع مبارزان راه حق و آزادی بپردازد آل یزید است.امروز صهیونیست ها و عوامل استکبار جهانی از مصادیق روشن یزیدیان اند. امام خمینی (ره)شهادت زائران خانه ی خدا را در حج خونین و در کربلای حجاز و قتلگاه حرم تکرار فاجعه ی همان یزیدیان صدر اسلام می داند که شمشیر کفر و نفاق را در لباس دروغین احرام پنهان کرده بودند. و نسبت به جبهه ی متحد کفر بر ضد انقلاب اسلامی و مسلمانان مظلوم ایران می فرماید :"...شهدای ما مکرر شهدای کربلا و مخالفان ما مکرر یزید و وابستگان او هستند."

    مبارزه ی حق و باطل در تاریخ بشری و در مکتب های الهی سابقه ای طولانی دارد. باطل چه در زمینه ی افکار و عقاید چه در بعد رفتاری و اخلاقی و چه در محور اجتماعی و حکومتی به عنوان چیزی بوده که همه ی انبیا و اوصیا و امامان با آن مبارزه کرده اند. سنت الهی نیز بر آن بوده که با نیروی حق باطل را نابود می ساخته است. «بل نقذف بالحق علی الباطل فیدمغه فاذا هو زاهق»

    بدعت مصداق دیگری از باطل است . حکومت امویان در خط زدودن سنت و احیای بدعت بود و امام برای مبارزه با این باطل قدم در راه جهاد و شهادت گذاشت چرا که می دید سنت مرده و بدعت زنده شده است «فان السنته قد امیتت و ان البدعه قد احییت»

    اساس نزاع اهل بیت پیامبر و خاندان اموی تقابل حق و باطل و ایمان و کفر بود نه خصومت شخصی و خانوادگی . حضرت اباعبدالله (ع) در باره فرموده است:

    "نحن و بنو امیه اختصمنا فی الله عزوجل قلنا صدق الله و قالوا کذب الله"

    تلاش برای باز گرداندن خلافت اسلامی و حاکمیت مسلمین به مجرای حق و اصیل خود و از بین بردن سلطه ی جائرانه ی باطل صحفه ی دیگری از این مبارزات باطل ستیزانه است. امام حسین (ع) در اشاره به حقانیت خویش و ضرورت خاع امویان از حکومت باطل خود می فرماید:

    "و نحن اهل البیت اولی بولایه هذا الامر علیکم من هولاء المدعین ما لیس لهم و السائرین فیکم بالجور و العدوان"

الهامی که انقلابیون ایران در نهضت عاشورایی خود از کربلا می گرفتند دستمایه ی مبارزات آنان با رژیم طاغوت بود در سالهای جنگ نیز رزمندگان حق طلب به خاطر مبارزه با باطل قدم در میدان های جهاد و شهادت می گذاشتند البته که میدان مبارزه بسیار گسترده تر از عملیات نظامی است. وقتی بروز باطل در صحنه های سیاسی فرهنگی اعتقادی مطبوعات روابط سیاسی و...باشد آنجاهم باید با باطل مبارزه کرد تا حق روشن و حاکم گردد