Redirect Code

Page has moved

Redirector Code

دانشجویان رشته ادبیات عرب دانشگاه تهران ورودی 1387

رسالت دانشجو (ارسالی از سرکار خانم پوره)
نویسنده : منتظر المهدی(عجل الله) - ساعت ٩:٥٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٧ آذر ۱۳۸٧
 

١۶ آذر سال 1332 دانشکده فنی دانشگاه تهران و امروز 16 آذر 1387.

گذشت 55 سال از وقوع اتفاقات 16 آذر 32 می تواند دلیلی باشد برای فراموش کردنش ولیکن قطعا دلیلی منطقی نخواهد بود .

و امروز در 16 آذر 87 وظیفه ی ما چیست؟
مایی که قرار است این رسالت را بر دوش بکشیم و به سر انجام برسانیم.
مگر غیر از این است که بهترین الگوی ما در انجام رسالت دانشجویی امثال قندچی ها شریعت رضوی ها و بزرگ نیا ها هستند؟
پس چرا امروز در مصادیق دچار خطا گشته ایم ؟
 و فراموش کرده ایم که اگر دانشجویان مملکتمان جان بر کف با دشمن می جنگیدند به این دلیل بود که اسلام را از پرتگاه ذلت و کم رنگی نجات دهند؛ به این دلیل بود تا دشمن بیگانه را از خاکمان بیرون کنند.
نه اینکه در حال حاضر که همه عضو یک سرزمینیم به نام ایران و همه معتقد به یک دینیم به نام اسلام باز هم به مبارزه و جبهه گیری علیه یکدیگر بپردازیم.
چرا امروز در 16 آذر 87 به جای بزرگداشت آن سه قطره خون پشت تیریبون دانشکده فنی به مخالفت و موافقت با خاتمی ها و احمدی نژاد ها می پردازیم؟
آیا این است حقیقت رسالت دانشجویی؟؟؟
مگر غیر از اینست که اگر شخصی رئیس جمهور می شود ‌‌‌‌«ما به او رای داده ایم»
اگر خطا کرد انتقاد می کنیم و اگر در راستای ارزش های انقلاب پیش رفت حمایتش می کنیم.
دانشجو باید واقع بین باشد.
و بداند که این جانب داری ها حرکت جامعه به سمت پیشرفت را کند می کند.
طبیعی است که وقتی امثال فاطمه رجبی ها به طور بارز به دیپلماسی پنهان خاتمی توهین می کنند امثال "روز نامه سحر"ها نیز رئیس جمهور عزیزمان را یک دروغگو می نامند و قیاس میان دولت ایشان و ارزش های انقلاب را مع الفارق (به قول خودشان) می نامند؟
آیا این است انتهای راه رسالت دانشجویی؟؟؟
منتظریم تا این تفرقه به کجا ختم شود؟
مگر غیر از این است که عامل شکست بسیاری از ملت ها در طول تاریخ همین تفرقه و جدایی بوده است؟
در پایان ذکر این نکته را ضروری می دانم که آنچه باید برای همه ما مهم باشد رعایت شئون و مقررات و ارزش های اسلامی است و هر کجا که اسلام در خطر باشد باید شتافت حتی به قیمت از دست دادن جان.