Redirect Code

Page has moved

Redirector Code

دانشجویان رشته ادبیات عرب دانشگاه تهران ورودی 1387

شرح پریشانی!!!
نویسنده : خادم الرضا (علیه السلام) - ساعت ٢:۳٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ اسفند ۱۳۸٧
 


دوستان شرح پریشــــانی من گوش کنید

 

داســـتان غــــم پنــــهانی من گوش کنید

 

قـــصه بی سر و سـامانی من گوش کنید

 

گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

 

شــــرح این آتش جان سوز نگفتن تا کی؟

 

سـوختم ســـوختم این راز نهفتن تا کـــی

 

روزگــــاری من و دل ســـاکن کویی بودیم

 

ســــاکن کوی بـــــت عربده جویی بودیم

 

عـــقـــــل و دین باخته دیوانه رویی بودیم

 

بــــســــته سلسله سلسله مویی بودیم

 

کس درآن سلسله غیر ازمن و دل بندنبود

 

یــــک گرفتار از این جمله که هستند نبود


نرگـــس غمزه زنش اینهمه بیمار نداشت

 

ســـــنبل پر شکنش هیـچ گرفتار نداشت

 

اینــــهــمه مشتری و گرمی بازار نداشت

 

یوسـفی بود ولـــی هیـچ خریدار نداشت

 

اول آنــکــس که خریدار شدش من بودم

 

باعـــث گرمـــی بازار شــــدش من بودم

 

عشق من شدسبب خوبی ورعنایی اوداد

 

رســــوایی مــــن شــهرت زیبـــــــایی او

 

بـــســکه دادم همه جا شـــرح دلارایی او

 

شــهـــر پر گــشت ز غوغای تماشایی او

 

ایــن زمان عاشــق سرگشـته فراوان دارد

 

کـــی ســـر برگ من بی سروسامان دارد

 

چــاره این است و ندارم به از این رای دگر

 

دگــر که دهم جای دگر دل به دل آرای دگر

 

چشــم خود فـــرش کنم زیر کـــف پای دگر

 

بــــر کـــف پای دگر بوســـه زنم جــای دگر

 

بعد ازاین رای من اینست وهمین خواهد بود

 

من بر این هســـتم و البته چنین خواهد بود

 

پیـش او یــار نو و یار کــهن هردو یکی ست

 

حرمت مدعی و حرمت من هردو یکی ست

 

قــول زاغ و غزل مرغ چمن هردو یکی ست

 

نغـمه بلبل و غوغای زغن هر دو یکی ست

 

این ندانــــستـه که قدر هــمه یکسان نبود

 

زاغ را مـــرتبه مرغ خـــوش الــــحان نبــود

 

چــون چنین اس ت پی کــار دگر باشم به

 

بـــه چــند روزی پــی دلدار دگر باشم به

 

عــــنـــــدلیب گـل رخسار دگر باشـم به

 

مـــــرغ خـــوش نغمه گلزار دگر باشم به

 

نــوگلی کو که شوم بلبل دستان سازش

 

ســــازم از تازه جــوانــان چمن ممـتازش

 

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست

 

میتوان یافت که بر دل ز منش یاری هست

 

از مـن و بندگی من اگر اشـعاری هــست

 

بفروشد که به هر گوشه خریداری هست

 

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

 

بــنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

 

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس اسـت

 

راه صـــد بادیه درد بـریدیم بـس اســــت

 

قدم از راه طلب باز کشیدیم بس اســت

 

اول و آخــر این مـرحله دیدیم بس است

 

بــعد از این مـا و سر کوی دل آرای دگر

 

با غـــزالــی به غزلخوانی و غوغای دگر

 

تو مــپنــدار که مهــــر از دل محزون نرود

 

آتــــش عشق به جـان افتد و بیرون نرود

 

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود

 

چه گمان غلط است این برود چون نرود

 

چــند کــس از تو و یاران تو آزرده شـود

 

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

 

ای پـــســر چــنــد به کام دگرانت بینم

 

سرخوش و مست ز جــام دگرانت بینم

 

مــــایه عـــیــــش مــــدام دگرانت بینم

 

ســــــاقی مجــــلس عام دگرانت بینم

 

توچه دانی که شدی یارچه بی باکی چند

 

چـــــه هوسـها که ندارند هوسناکی چند

 

یـــــــار این طـایفه ی خانه برانداز مبــاش

 

ازتو حیف است به این طایفه دمسازمباش

 

میشوی شهره به این فرقه هم آواز مباش

 

 غـــــــافــل از لعب حریفان دغل باز مباش

 

به که مشغول به این شغل نسازی خود را

 

ایـــن نه کاری سـت مبادا که ببازی خود را

 

در کـــمین تو بسی عـیب شماران هستند

 

ســــــینه پر درد ز تو کیــنه گذاران هستند

 

داغ بر ســـینه ز تو سینـــه فکاران هستند

 

غرض اینسـت که در قصد تو یاران هستند

 

باش مـــــردانه که ناگاه قفــــــایی نخوری

 

واقــف کشتــی خود باش که پایی نخوری

 

گرچه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت

 

وز دلــــش آرزوی قامــــت دلجوی تو رفت

 

شــد دل آزرده و آزرده دل از کـوی تو رفت

 

با دل پر گـله از ناخوشـــی خـوی تو رفت

 

حـــــاش للــه که وفـای تــو فراموش کند

 

سخن مصلحت آمـــــیز کسـان گوش کند


                                                                  تقدیم به....
خواستم به ...... تقدیمش کنم اما نیازی به تقدیم من نیست.
                               این شعر مخاطب خودشو پیدا میکنه.

                                             ارسالی از دوست عزیز جناب آقای عزیزی